دلتنگیها در چشم باران
رود اگر دلتنگ شود ، خروشان و غران راه دريا پيش مي گيرد تا بيكران آبي دريا تسلي بخش اندوهش باشد.
دريا اگر دلتنگ شود طوفاني به فريادش مي رسد تا آرام گيرد.
كبوتري اگر دلتنگ شود بال مي گشايد به آنجا كه امن تر از گنبد طلايش جايي نمي شناسد.
آدميزادي اگر دلتنگ شود ، با همدمي غم دل مي گويد تا سبك گردد.
آسمان اگر دلتنگ شود ابرهاي مهربان با دستمال سفید محبت اشکهایش را پاک می کنندتا اندوه ، از وسعت بيكرانش بزدايند.
ابر اگر دلتنگ شود با غرشی عظیم صدای دلتنگی اش را به گوش همگان می رساند.
باد اگر دلتنگ شود اندوهش را گاه آرام و گاه کوبنده در گوش درختان نجوا می کند.
اما کوه اگر دلتنگ شود صلابت و وسعت دلش بیشتر از آن است که اجازه دهد اندوهش آشکار گردد. کوه اندوهش را در سینه نگه می دارد تا کوهنوردان خسته با دیدن صلابت و آرامشش نیروی مضاعف گرفته و امیدوارانه راه قله در پیش گیرند.
هرچه گشتم تجسمی از دلتنگی باران نیافتم.
آدم رو يه روزه به نمايشگاه فرستادن در نوع خودش جالبه مگه نه؟
دادن دستمون كه بدتر با آن راهمون را كه پيدا نكرديم هيچ بلكه شونصد و اندي دقيقه هم دور خودمون چرخيديم و از گرماي هوا لذت برديم و دست آخر بواسطه يكي از كتاب نگاه كنها سالن ناشران دانشگاهي را پيدا كرديم.
( فكر كنم سودي كه آخر نمايشگاه به جيب بوفه دارها سرازير مي شه بيشتر از سود ناشران باشه 
)
( زهي خيال باطل ) 
طبق اصل به عوض اينكه ضرر به مالم برسه بهتر به جونم برسه مشغول خوردن ساندويچ شدم اما وسطاي راه ديدم ادامه اين مسير پررمز و راز نهايتاً مسموميت و بيمارستانه و طبق يه اصل ديگه كه مي گه جلوي ضرر رو از هرجا بگيري منفعته تصميم گرفتم از خوردن مابقي صرفنظر كنم و به خاطر خنثي كردن اثرات آن ساندويچ خوشمزه و سالم و بهداشتي مجبور به خوردن دوتا نوشابه شدم 
مني كه مدتيه خوردن نوشابه رو براي خودم ممنوع كردم.
حرفهایی است برای گفتن که اگر گوشی نبود نمی گوییم