خداي را مي ستايم ، در حالي كه به حكم و قضايش دل مي سپارم. بر اين حقيقت گواهم كه خداي تعالي ، مايه هاي زيست بندگانش را بر هندسه عدالت قسمت فرمود ، و به همه آفريدگانش ، بي استحقاق و به آيين احسان ، روزي داد.

خدايا ! بر محمد و دودمانش درود فرست ، و مرا به آنچه بر ايشان (بندگانت ) ارزاني داشته اي ، فريفته مساز ، و آنان را به نعمتي كه از من باز داشته اي ، مفتون مگردان ، تا بر آفريدگانت حسد ورزم و تقدير تو را سبك بشمارم.

خدايا ! بر محمد و دودمانش درود    فرست، و مرا به قضا و قدر خود ، دل    خوش دار ، و سينه ام را بدانچه   مقدرکرده اي ، گشاد و فراخ گردان ،  و   مرا  بدين تقدير ، اعتمادي بخش  تا   به   اين  حقيقت كه قضاي تو جز  براساس خير و  مصلحت جاري نمي  گردد ، اذعان كنم ،  و سپاسگزاري ام  را بر آنچه از من باز  داشته اي ، از  سپاسگذاري ام در برابر  آنچه عطا  كرده اي ، افزون تر گردان.

و مرا از اينكه درباره تهيدستان ، گمان پستي و خواري برم و توانگر و دولتمردي را ارجمند و با فضيلت بينگارم ، حفظ كن ; چرا كه شريف و بزرگوار ، آن است كه تو در پرتو اطاعت خويش ، شرافت و بزرگي اش داده اي ، و عزيز وگرامي ، كسي است كه در سايه پرستش تو به عزت رسيده است.

پس بر محمد و دودمانش درود فرست ، و ما را از ثروتي بي پايان بهره مند ساز ، و به عزتي بي زوال ، تاييد فرما ، و در دولتي ابدي و جاودانه ، از خرمي و نشاط وسرور ، برخوردار گردان ; چرا كه تويي آن خداي يكتاي يگانه بي نيازي كه نه زاده اي و نه زاييده شده ، و هيچ كيس همتاي تو نيست.