تولدی دوباره

اپيدمي قرن 21 كه خره خيلي از ايرانيا رو گرفته ، مدتيه كه من رو هم حسابي مبتلا كرده. البته اين روزا ديگه به حالت حاد و بحراني خودش رسيده.

چه اپيدمي؟!

آي !... مگه نگفتم ؟! امان از دست اين حواس پرت و فراموشكاري!

آره . جونم واستون بگه اين فراموشكاري ما باعث خنده و شايد هم بعضي مواقع گريه خيلي ها شده. يه نمونه كوچولوش رو اينجا مي تونيد بخونيد.

"يك هفته پيش كه به اتفاق خانواده رفته بوديم غذاخوري ، موقع تسويه حساب هرچي من و بنده خدا متصدي پذيرش دنبال صورت حساب گشتيم كمتر در پيدا كردنش نتيجه گرفتيم.

واقعا عجيب بود و عجيب و خنده دار تر اينكه مدير داخلي رستوران كه كنارم ايستاده بود با خنده معني داري به دستم اشاره كرد و گفت :" ببخشيد خانم پس اوني كه دستتونه چيه ؟!!!!"

مطمئناً بقيه ماجرا رو ديگه خودتون حدس مي زنيد و نيازي به گفتن نيست.

اوه اوه... تند نريد وايستيد تا باهم بريم. الكي فكر خودتون رو به دنباله چسبوندن  برچسباي رنگارنگ عشقولانه به پيشوني ما دنبال نخود سیا نفرستین. از اول گفته باشم.

اين از اين.اما حتماً براي شما هم چنين مواردي با درجه خلوص كمي اين ور و اون ور پيش اومده. خوب شايد فراموشيهايي از اين دست چندان مهم نباشه اتفاق فوق العاده اي كه بيفته اينه كه بهت مي خندن  و تو يه كم سرخ و سفيد مي شي اما هيچ فكرش رو كردين اگه خداي نكرده يه روز چيزي رو فراموش بكنيد كه كمترين پيامد وحشتناكش متضرر شدن خودتون يا كس ديگه اي باشه چه اوضاع شلم شوربايي پيش مي ياد؟!

آره من هم با شما موافقم . خدا اون روز رو نياره . اما اين خداي مهربون ما چه گناهي كرده يه مشت آدم حواس پرت ، سردر گريبون و... نصيبش شده كه بايد مدام مواظبشون باشه كه اتفاقي براشون نيفته ! ها؟!!!

راستي هيچ فكر كردي اگه ما خدا رو نداشتيم چي ميشد؟!

واي من كه نمي تونم حتي تصورش رو هم بكنم.