او رفت و تا برگردد به نظرش آن قدر زمان برد كه انگار يك روز تمام منتظر مرد بوده است. عكس ها را از او شتابزده گرفت و شتابزده تر يكي يكي چسباند روي تابلوي نوراني پست سرش و با دقت تمام خيره شد به آن ها. لحظه اي چشم از عكسها بر نمي داشت . چهره اش با هر نگاه ، از حالتي به حالتي ديگر در مي آ'د و مثل آن بود كه نفس كشيدن را هم فراموش كرده است. مسير طولاني ناباوري تا سرگشتگي و سپس حس اعجاز را در چند لحظه طي كردن ، خود به كمتر از يك اعجاز ديگر محتاج نبود. آب دهانش را به سختي فرو داد و بالاخره تصميم گرفت حرف بزند:

"بگو ببينم مرد ، در اين مدت با خودت چه كرده اي !"

مرد كه از حركات و حرف هاي دكتر سر در نمي آورد با تعجب جواب داد:

" هيچ . انتظار داشتيد چكار كنم؟ از روزي كمه پايم را از مطب شما بيرون گذاشتم تا به همين امروز يك آن به حال خودم نبودم كه بخواهم به فكر كبد و روده و شكم و معده و چيزهاي ديگري از اين دست باشم."

و مكثي كرد و با حسرت ادامه داد:

" گفتم كه ، كاري داشتم كه بايد آن را حتماً انجام مي دادم. تمام وقت مشغول آن بودم."

دكتر در حاليكه ديگر چشم از عكس ها برداشته بود ، گفت :

" حس كردم كه خيلي تغيير كرده اي . اما نمي دانستم دامنه اين تغيير از روح به جسم ات نيز سرايت كرده است."

اشك توي چشم هايش جمع بود و بيشتر از اين نمي توانست حرف بزند. به سمت در رفت و آن را باز كرد. سپس با صدايي پر از چين و شكن گفت:

" بفرماييد . شما ديگر اينجا كاري نداريد."

و با دست ، اشاره به راه خروج كرد.

مرد همچنان سردرگم بود. دكتر ادامه داد:

" منتظر چي هستي . تو خوبي. يعني خوب شده اي . هيچيك از علايم پيشين بيماري در تو وجود ندارد."

مرد زبانش بند آمد و به لكنت افتاد:

"م..من ...نمي...فهمم."

دكتر خنده غرابي كرد و جواب داد:

"به زودي خواهي فهميد. اتفاقاً اين از آن دسته سوال هايي است كه پيدا كردن پاسخ آن خيلي هم دشوار نيست."

و خداحافظي كرد و مرد را با شگفت زدگي خود ، تنها گذاشت.

او كه سرجاي خود خشكش زده بود ، يك نگاه به دكتر و يك نگاه به بيرون انداخت و تا قدم از قدم بردارد ، دقايق طولاني را وراء زمان و مكان  و در بي خبري عارفانه اي سير كرده بود. وقتي توانست دريابد چه اتفاقي افتاده ، آنگونه باران شادي به صحراي جانش باريده بود كه گويي جسمش شروع كرد به روييدن. حالا از يك لحظه زود رسيدن به نزد رويا هم قادر به گذشت نبود.

اما هنوز راه نيفتاده بود كه به ياد راسته گل فروش ها افتاد. پيرمرد را به خاطر آورد و آن شاخه گل نرگسي كه بعد از گذشت سي و نه روز ، عاقبت هم به او نرسانده بود. با حال عجيبي كه داشت ، اينك چقدر دلش مي خواست پيش از بازگشت به خانه ، به نزد او رفته و با يك جمله همه چيز را تمام كند.  جمله اي كه ديگر نه از سر تسويه حساب بود و نه از جنس گلايه و نه به مانند واكردن سنگ هاي خود با او.جمله اي كه حكايت از يك دنيا خوسحالي بي پايان مي كرد تا به پيرمرد اطمينان دهد او را به خاطر تمام امروز و فردا كردن هايش بخشيده است ؛ چرا كه ديگر او نيز مثل بيشتر آدم هاي دور و بر خود هنوز آنقدر وقت دارد كه بتواند تا آمدن گل نرگس ، جرعه جرعه از سبوي بوري بنوشد.

پس ، ناچار بود مسير هر روزه بلوار سرباز را براي بار چهلم نيز از سر بگيرد. تا خورشيد بيشتر از اين از نيمه آسمان بار سفر نيم روز را نبسته بود ، بايد مي جنبيد.

يك ساعت و نيم بعد ، در مغازه را كه باز كرد ، پيرمرد منتظرش بود. با بي تابي به سمت مرد شتافت و شاخه گلي را كه در دست داشت جلو روي او گرفت و با خوشحالي فراوان گفت:

"بيا ، اين هم همان چيزي كه مي خواستي... بگير ، مال توست."

مرد گيج شده و سراسيمه فرياد زد :

"گل نرگس...درست مي بينم . خودش است..."

پيرمرد جواب داد:

"بله. تو درست مي بيني ،خودش است . خود خودش..."

مرد هيجان زده پرسيد:

"پس اين عطر مست كننده اي كه همه جا را پر كرده از همين يك شاخه گل است."

پيرمرد سرش را تكان داد و با تبسم شيريني جواب دادك

" شك نكن..."

 مرد تازه يادش آمده بود كه بپرسد :

" ولي آخر توي اين فصل...اين گل...يعني از كجا رسيده؟!"

پيرمرد شاخه زيباي گل نرگس را به او سپرد و جواب داد:

"از همان جايي كه شفاين رسيده."

كه مرد از خود بي خود شد و بريده بريده گفت:

"اما...اما شما...شما كه از بيماري من خبر نداشتي. نه از بيماري ام و نه امروز از خوب شدنم."

پيرمرد پيشاني مرد را بوسيد و گفت:

" من نه. اما آنكه بايد خبر داشته باشد، دارد."

"مگر نشنيده اي جوينده يابنده است. چطور مي شود يك اربعين دنبال نشانه كسي باشي و او خود را به تو آشكار نكند. فقط كافي است كمي از پيله خودت بيرون بيايي و به او فكر كني. تا از خودت فاصله نگرفتي ، نه از بيماري شفا يافتي و نه به گل نرگس رسيدي. اين امروز وفردا كردن ها هم فقط براي همين بود و نه هيچ چيز ديگر..."

مرد با حيراني بنا كرد به گريه كردن. آنقدر كه احساس سبكي به نجاتش شتافت. گويي بال درآورده و از پي پرواز مي گشت. به اندازه نوزاد تازه به دنيا آمده اي احساس بي وزني و بي اندوهي مي كرد.

هيچ حرفي براي گفتن نداشت . ديگر آرام گرفته بود. سكوت بهترين چيزي بود كه مي توانست همه گفتني ها را از زبان او به عالم و آدم بگويد. تازه اكنون دريافته بود كه در تمام اين روزها ، كسي نگرانش بوده و در واقع با رفتن پي گل نرگس ، او همان كس را مي جسته است نه يك شاخه گل را.

با نيروي اسرار آميزي كه به تن و بازوانش سرازير شده بود ، در را باز كرد و قدم به بيرون گذاشت . اما هنوز آن را پشت سر خود نبسته بود كمه صداي نافذ پيرمرد يكبار ديگر زير و رويش كرد:

"راستي به زودي پدر مي شوي."

مرد لحظاتي سر جاي خود ميخكوب شد ، اما به سرعت برگشت و با خود انديشيد اين ديگر خيلي عجيب است.

پيرمرد كه بي گمان ذهن او را خوانده بود گفت :

" اما نه به اندازه وفاي گل نرگس."

و ادامه داد:

"يادت باشد اسمش را مهدي بگذاري. اين كمترين تشكري است كه مي تواني از گل نرگس بكني..."

و خدا حافظي كرد.

مرد ، هاي هاي گريه مي كرد و جز سيلاب اشك ، هيچ هديه ديگري نداشت كه راهي خانه دوست كند. از اميد و انتظاري چنين كوچك ، همه چيز ارزان ، ارزاني اش شده بود. اكنون مرد فقط به آن انتظار بزرگ تر مي انديشيد ؛ به انتظاري كه با تمام شدنش ، عشق ارزان مي گشت و فراواني عاشقي نيز ارزان.

ساعتت را به وقت گل نرگس تنظيم كن

       نوشته : مريم جمشيدي