دیروز بعد از مدتها به کلاس آقای الف رفتم. نمی دونم این بشر چه انرژی داره که وقتی از در خونش وارد می شم هر ناراحتی هم که داشته باشم لااقل اون چند ساعتی که اونجا هستم احساس آرامش می کنم. حرفهایی هم که شنیدم نکته خیلی مهمی برام روشن کرد که برام ارزشمند بود و اون اینکه در این دنیا هر کار که می کنم خودم هستم و هر اتفاقی که می افته بازتاب اعمال خودمه و اگه این نکته رو قبول کنم مشکلات خیلی راحت تر و سریع تر حل میشه. بحث جالب دیگه ای که مطرح شد این بود که در این دنیا هیچ چیز از دیگری جدا نیست و ما انسانها نه تنها با همدیگه بلکه با کل جهان هستی در وحدت هستیم اما متاسفانه خیلی از ما ها هنوز به این درک نرسیدیم و این ریشه بسیاری از اختلافات و آفتهایی هست که الان گرفتارش هستیم. بحث جالب دیگه ای که برام خیلی شیرین بود در مورد پرداخت خمس و زکات در دین ما و کمکهای بشردوستانه در کشورهای دیگه بود. و اینکه باوجود این همه کمک باز تعداد فقرای جهان هیچ تغییری نمی کنه بلکه زیادتر میشه. دلیلی که آقای الف مطرح کرد و من هم باهاش موافق بودم این بود که نیتی که پشت این عمل هست و اون انرژی صحیح نیست وقتی عملی با میل باطنی انجام نشه و صرفا به اون به دید رفع تکلیف نگاه بشه نه تنها ثمری نخواهد داشت بلکه اون گیرنده کمک هم نمی تونه ازش درست استفاده کنه و برای او هم سودی نخواهد داشت. راه زیاد دوری نمی رم همین تو شهر خودم چقدر هستند حاج بازاریهایی که مثلا کمکهای آنچنانی می کنند و چقدر خیرات که به مناسبتهای مختلف نمی دن اما تو کنه قضیه که وارد می شی می بینی به غیر از تعداد اندکی که حتی به اندازه انگشتان دست هم نمی رسه بقیه صرف خودنمایی دست به همچین کارهایی می زنند و تو این دنیایی که براساس شعور بنا شده حتی آجری که در ساختمان استفاده شده دارای شعور خاصی خودشه چطور میشه انتظار داشت با این انرژیهای معیوبی که نثار دنیا می کنیم انتظار دنیایی بهتر داشته باشیم.پس مواظب باشیم چی می گیم و چی فکر می کنیم چون هرآنچه که در ذهنم می گذرانیم در چشم بهم زدنی در دنیای اطرافمان جاری می شود.