اين اولين نامه اي است كه برايت مي نويسم. نمي دانم چگونه به دستت خواهد رسيد؟! و آيا فرصت خواهي داشت آن را بخواني يا نه ؟! به هر حال من نامه را مي نويسم تا شايد اندکي از دلتنگيهايم بكاهد.

تا به حال اتفاق نيفتاده بود كه برايت نامه بنويسم فقط با تو حرف زدم چه آنگاه كه نزديكت بودم و چه آن هنگام كه هزاران كيلومتر با تو فاصله داشتم . اما اكنون خواستم تا برايت بنويسم چه اندازه دلم برايت تنگ شده است. مرغ دلم به هواي ديدنت هوايي  شده . نمي دانم چه مدت از آخرين ديدارمان مي گذرد ! همين قدر مي دانم  كه مدت اين دوري خيلي زياد شده  ، البته تقصير از تو نسيت . براي ديدنت و بودن در كنارت حضور قلب و معرفتي لازم است كه مدتي است با هر دوي آنها بيگانه شده ام ولي خودت خوب مي داني كه خواسته ام هيچگاه اين نبوده و نخواهد بود. اما چه مي شود شايد گه گاه لازم است اينگونه شود.. نمي دانم !

خيلي دلم مي خواهد الان اينجا و كنار من بودي تا سرم را روي زانوانت مي گذاشتم و در كمال آرامش به خوابي آرام فرو مي رفتم.

دوست داشتم كنارت بودم و دستهايم را در دستهايت مي گذاشتم تا در اين روزهاي سرد پاييزي گرمي وجود تو گرمابخش قلب سرد و روح خسته ام باشد.

اين روزها خيلي چيزها را در زندگي ام كم دارم كه يكي از مهمترين آنها حس حضور توست كه احساس نبودنت خلايي است عظيم در اين آشفته بازار زندگانيم.

اما مي دانم و ايمان دارم هرچند از تو دورم اما تو از هر زماني به من نزديك تري .

از اين راه دور مي بوسمت و سلامت مي كنم به اين اميد كه روزي برسد كه وقتي از اين فاصله دور مي گويم " السلام عليك يا غريب الغربا " جوابم دهي.

خيلي دلم مي خواست روز تولدت كنارت و در آن بارگاه با صفايت بودم اما چه كنم كه دست ما كوتاه است و خرما بر نخيل. حضور در آن بارگاه نه همت مي خواهد و نه نياز است كه قسمتم باشد فقط دعوت است آنهم از جانب تو كه مي دانم هر وقت ، وقتش شد حتما دعوتم خواهي كرد آخر مگر مي شود بدون دعوت مهمان كسي شد آن هم مهمان چون تو سلطاني.

آقايم از تو فقط يك چيز مي خواهم " همه مان را درياب كه دل دريايي مان بي تو مرداب است."

اولین نقل و نبات : آنها كه دعا كردند و باران نباريد نمي دانستند خدا با كودكي است كه كفشش سوراخ است.

دومین نقل و نبات : فرخنده میلاد با سعادت ضامن تمام بی پناهان مبارک همتون. التماس دعا.

سومین نقل و نبات :