داريم كم كم از سيل دور مي شيم . مامور قطار كه از كنارم رد شد گفت : شانس آورديم بدون هيچ مشكل رد شديم. قطاربعدي بعلت سيل و آسيب ديدن ريل قادر به حركت نيست.

نگاهي به آسمون دل گرفته كردم و گفتم ممنونتم همه جوره.

همچنان كنار پنجره ايستادم ومشغول تماشاي مناظر بيرون هستم. مخازن پتروشيمي رو كه رد مي كنيم با منظره اي بسيار زيبا روبه رو مي شم. رديفهاي منظم درختان كاج كه هنوز جوان بودند با قامتي استوار انگار در حال قيام و مشغول راز و نياز با خالق هستي. منظره فوق العاده زيبايي بود.

همچنان كنار پنجره مشغول تماشاي آسمان هستم. نيلي بسيار زيبايي كه چندان هم دور نيست بهم چشمك مي زنه. آسمان اين دم غروبي چقدر زيباست. نمي دونم چرا اما اصلا دلم نمي خواد داخل كوپه برگردم . سرعت قطار داره بازهم كم ميشه داريم از كنار روستايي رد مي شيم چند بچه و خانم كنار ريل راه آهن ايستادند . بچه ها براي مسافراي قطار دست تكون مي دن من هم متقابلا براشون دست تكون مي دم انگار كه اولين نفري رو ديدن كه براشون دست تكون مي ده بچه ها بالا و پايين مي پرند چه خوشحالي كودكانه و معصومانه اي ! يه لحظه ياد بچه گي هاي خودم مي افتم آن موقع كه عاشق هواپيما و پرواز بودم . هروقت صداي هواپيما مي آمد هرجا كه بودم به سرعت خودم رو به محوطه باز مي رسوندم و چشم مي دوختم به آسمون و براي هواپيما دست تكون مي دادم به اين اميد كه خلبان و مسافرها هم من رو ديدند و برام دست تكون مي دند. چقدر عاشق پرواز و خلباني بودم . بزرگترين آرزوم اون روزها اين بود كه وقتي بزرگ شدم حتما خلبان بشم و پرواز كنم. الان بزرگ شدم اما خلبان نشدم اما همچنان در آرزوي پروازم ..پرواز در دل پاك آسمان.

خانم ميانسال داخل كوپه داره فيلم زير درخت هلو رو تماشا مي كه و با صداي بلند آدامس مي جوه . اعصابم بدجور بهم ريخته . اگه خونه بود و مامان يا مريم اينجوري آدامس مي جويدند حتما همون اول صداي اعتراضم بلند مي شد اما حالا ... چاره اي نيست بايد تحمل كنم.

مهماندار غذا رو سرو مي كنه..خيلي گرسنه هستم آخه نهار هم نخوردم با عجله از كلاس خونه اومدم و ساك رو ورداشتم و ... ايستگاه مراغه رسيديم يه خانوم جواني به جمع همسفران اضافه ميشه به نظر آروم اما خيلي جدي مي ياد. بعد از شام  از كوپه مي زنم بيرون وقتي داخل كوپه بر مي گردم متوجه  مي شم بحث جالبي شروع شده كه وقتي تا آخر ادامه پيدا كرد خيلي برام جالب و در عين حال متاثر كننده شد . قصه زندگي سه زن هر يك به نوعي..اميدوارم بتونم در قالبي شايد داستاني اين سه زندگي رو به تصوير بكشم.بحث و گفتگو تا 5/11 طول كشيد. چشمهام داشت بسته مي شد كه با اعلام خاتمه صحبت توسط خانم ميانسال هر كدوم آماده خواب شديم.

ساعت 6 صبحه ،طبق عادت هميشگي بيدار شدم و ديگه خوابم نمي ياد اما به خاطر رعايت حال بقيه كه خوابند رو صندلي دراز كش مي مونم و مشغول تماشاي بيرون مي شم. قرار بود ساعت 30/5 به تهران برسيم اما با تاخير راس ساعت 7:45 قطار وارد ايستگاه شد. بعد از خداحافظي با هم قطاران راهي محوطه بيرون ايستگاه شدم.

از شوق ديدن خاله و دخترخاله ها در پوست خودم نمي گنجم. دلم لك زده برا اون نون بربري تازه اي كه قراره خاله بگيره .به به !

جلسه روز يكشنبه رو كه سپري كردم نفسي به راحتي كشيدم. متاسفانه يا خوشبختانه چون جايي رو تو تهران بلد نيستم نمي تونم تنهايي جايي برم چه براي خريد چه براي ديدن اقوام. به اجبار بايد با خاله يا دخترخاله ها اين ور اون ور برم كه خوب چون يكي بچه كوچك داره و يكي هم سر كار مي ره نمي تونم زياد مزاحمشون بشم.

همه چيز خوب پيش مي رفت تا اينكه شنيدن خبر مريضي خاله كوچيكه مادرم كه فوق العاده زياد دوستش دارم اعصابم رو بهم ريخت متاسفانه خبردار شدم كه دچار سرطان سينه شده. حال گيري اساسي بود.

لحظه ها به سرعت سپري مي شه. انگار عقربه هاي ساعت دنبال هم كردند. اصلا نفهميدم اين سه روز چطور سپري شد. عصر روز دوشنبه رسيد. با درنظر گرفتن ترافيك تهران تصميم گرفتم يه كم زودتر به ايستگاه برم اما طبق معمول علي رغم اصرارهاي من خاله و دخترخاله ها تا ايستگاه همراهيم كردند. علي كوچولوي ناز تو ماشين بغلم خوابش برد. شيطون كوچولو از بس از صبح اين طرف و اونطرف وول خورده و ادا در آورده خسته شده.چقدر معصومانه خوابيده. همچنان بغلش كردم . دل كندن ازش برام خيلي سخته . مي خوام اين لحظات آخر هم تو بغلم باشه.

گوينده سالن اعلام مي كنه كه وقت رفتنه . زهره كه علي رو از بغلم مي گيره از خواب بيدار ميشه. تو صف كنترل بليط چند دفه بر مي گردم و مي بوسمش. دل كندن ازش واقعا برام سخته. صف خالي شده اما من همچنان ايستادم. از تك تكشون خداحافظي مي كنم و راه مي افتم.

وارد كوپه كه شدم سلام كردم . دختر جوان تپل با يه خانم مسن ناز تو كوپه نشستند. جابجا كه ميشم مي رم سراغ روزنامه و يك راست سر جدول. از شدت گرماي هوا خودكار داخل كيفم سرريز كرده و     نمي نويسه از دختر جوان مدادي مي گيرم و مشغول حل جدول مي شم. كم كم سر صحبت با همسفرهام رو باز مي كنم. دختر جوونه كه مشغول صحبت با موبايله. با پير زنه حسابي گرم گرفتم خيلي ناز و دوست داشتنيه. بعد از گذشت يك ساعت خانم مسن سر صحبت هاي سياسي رو باز    مي كنه و ازم مي خواد كه شمارم رو بهش بدم اما مودبانه عذرخواهي مي كنم و ظاهرا قضيه تمام ميشه.

ايستگاه كرج خانمي به جمعمون اضافه ميشه كه تنها نيست پسر جووني هم همراهش هست كه چون بدون بليط سوار شده قاعدتا بايد توي رستوران قطار مي موند اما خانم محترم خيلي محترمانه پسر خودش رو داخل كوپه مي ياره و به اين ترتيب آسايشمون مي ريزه بهم. فاطمه خانم – خانم مسن –  مي خواد كه بخوابه اما قبل از خواب بواشكي بهم مي گه هم شمارت رو و هم آدرست رو بنويس و بهم بده. مي خندم و چشمي مي گم به اين اميد كه تا صبح يادش بره اما...

صبح شده قطار مرتب مي ايسته و حركت مي كنه. حرص دختر جوان در اومده. آخه نامزدش تو ايستگاه منتظرشه و مرتب زنگ مي زنه آخه قطار بازهم تاخير داره بايد ساعت 7 مي رسيديم ايستگاه اما هنوز ساعت 8:30 دقيقه است و ما در راهيم. دلم برا نامزده دختره خيلي سوخت بيچاره بعد از كلي انتظار چون امتحان داشت مجبور شد بره . كارد مي زدي خون دختره در نمي اومد. فاطمه خانم با همان لحن مهربونش گفت : يالا شمارت رو بنويسم ببينم. به شرطه ها و شروطه ها شمارم رو دادم و شماره موبايلش رو گرفتم..اما مي دونم فاطمه خانم كسي نيست كه به اين راحتي دست از سرم برداره. چون پسر خودش از من كوچكتره كمر همت بسته هر طور شده من و عروس خواهرش بكنه..بالاخره هم من رو از رو برد امروز كه دارم اين به اصطلاح سفرنامه رو مي نويسم قراره همراه خواهرش بيان خونمون اما از همون اول گفتم كه فقط براي آشنايي نه براي خواستگاري.. اما مطمئنم تو اين بين تنها من هستم كه اين نظر رو دارم همه خودشون رو براي مراسم خواستگاري آماده مي كنند.