-         امير.

-         آره ! درسته ! امير هم مرد.

براي يه لحظه نفهميدم دور و برم چه خبره . گيج و منگ به نسيم نگاه كردم كه منتظره تاكسي بود. چند بار پيش خودم تكرار كردم امير مرده. باورم نمي شد. بي اختيار ياد اولين روزي افتادم كه ديدمش.

بالاخره بعد از ماهها تونستيم يه قرار با بچه ها بكذاريم . تو يه روز تعطيل وسط هفته با يه هواي نسبتا گرم . قرارمون يه ربع به شش بود اما حكيمه زودتر از همه اومده بود . با ديدن من انگار گمشده اي پيدا كرده باشه چشماي خوشگلش از شادي برقي زد.

كجا بودي مصوم جون ! ديگه داشت حوصله ام سر مي رفت.

آروم نگاش كردم و تنها جوابم يه لبخند بود.

تا نسيم بياد يه كم باهم حرف زيدم و تو اين بين حكيمه همونطور كه حرف مي زد مشغول ور رفتن با موبايلم بود. نسيم كه اومد راه افتاديم.

فضاي بيمارستان هميشه برام دلگير كننده اس. بعد از پشت سر گذاشتن حياط بيمارستان كه سمت چپش يكي دوتا وسيله بازي براي بچه ها بود از طريق يه سراشيبي وارد ساختمان بيمارستان شديم. يه فضاي تقريبا تيره كه دل من آدم بزرگ با ديدنش مي گرفت چه برسه به بچه ها . از چند تا سالن نسبتا تنگ و تاريك گذشتيم تا رسيديم به بخش خون. اصلا نمي تونستم تصور كنم چه چيزي در انتظارم هست . اين اولين بار بود كه به بيمارستان كودكان مي اومدم .

همگي ازاولين اتاق شروع كرديم. نسيم خيلي اينجا مي اومد به همين دليل همه مي شناختنش و پرستارها و نگهبان ها كاري باهامون نداشتند.

 اينجا بود كه با امير آشنا شدم. يه پسر ناز و دوست داشتني كه به راحتي مي شد درد رو تو تمام وجودش ديد. وقتي كنارش رو تخت نشستم و باهاش شروع به حرف زدن كردم خيلي با شرم و حيا جوابم رو مي داد. خيلي ازش خوشم اومد. كلاس دوم راهنمايي بود. ازش خواستم تا يه چند دقيقه اي باهم چشمهامون رو ببنديم و يه كم با خدا خلوت كنيم. وقتي چشماهاش رو باز كرد و ازش پرسيدم چه حسي داشته يه كلمه گفت :

-         تنهايي.

نمي دونستم چي بايد بهش بگم . اصلا چي مي تونستم بگم.

آنروز سپري شد. يه روز فوق العاده تو زندگيم بود. با كلي فرشته زميني آشنا شدم كه نمي دونم راهشون رو گم كرده بودند و سر از زمين در آورده بودند يا براي انجام يه ماموريتي چند صباحي مهمان زميني ها بودند.

هديه با مزه و حاضر جواب 4-5 ساله

نرگس شيطون بلا كه وقتي مادرش پانسمان چشمش رو ور داشت به زور تونستم با يه لبخند مصنوعي خودم رو كنترل كنم. چشم راست بچه 4 ساله به دليل بيماري تخليه شده بود.

سهراب توپل كچل كه حكيمه با هاش كلي دوست شده بود و قرار شد براش دفتر نقاشی و مداد رنگی بیاره.

سجاد..زينب و قاسم كه بيماري پوست بدنش روسياه كرده بود و درست مثل بچه هاي آفريقايي فقط پوست و استخوان بود . دهنش زخم بود و به همين خاطر نمي تونست آب دهانش رو قورت بده . چون بدنش عفونت كرده بود مجبور شديم از ماسك استفاده كنيم . مدتي تو اتاقش مونديم و ...

بعد از دو روز از اولين ملاقاتمون با بچه ها خيلي اتفاقي دوباره گذرمون به بيمارستان افتاد.

داروهاي امير پيدا نمي شد. حكميه دفترچه امير رو گرفته بود تا از طريق پزشكي كه مي شناخت داروهاش رو تهيه كنه و اون روز چون نمي خواست تنها به بيمارستان بره ما هم همراهش رفتيم .

امير بي حال روي تخت افتاده بود. آنقدر بي حال كه وقتي دستش رو تو دستم گرفتم چشمهاش رو باز نكرد تنها ناله ضعيفي كرد و دوباره ساكت شد. شب پيش تبش تا 41 رفته بود بالا و الان با وجود اينكه تبش رو پايين آورده بودند اما حالش تعريفي نداشت. مدتي كنارش موندم اما...

برعكس امير حال قاسم فوق العاده بهتر شده بود. مادرش از فرط خوشحالي نمي دونست چيكار كنه.بنده خدا فكر مي كرد ما كاري كرديم درحاليكه ... اما پاي راستش بدجور ورم كرده بود اندازه توپ بيسبال.

تا ساعت 6 بيمارستان بوديم . بدون نهار و استراحت.با وجود اینکه از صبح سرکار بودم و تا ساعت چهار سر کلاس زبان اما اصلا احساس خستگي نمي كردم . بودن در كنار اين بچه ها علي رغم ديدن رنج و عذابشون نمي دونم چطوری بود که انرژي بهم مي داد وصف ناشدني.آن روز هم چند تا بچه جديد براي درمان به بيمارستان اومده بودند . گلستانه ..محمد علي كه شكر خدا مراحل آخر درمانشون بود و مي رفت كه قطع درمان بشن.

 صداي نسيم من رو به خودم آورد. تاكسي تا شهناز گير نمي ياد چيكار كنيم.

مستقيم بريم ..بقيه مسير رو هم پياده مي ريم.

داشتیم می رفتیم نمایشگاه نقاشی بچه های سرطانی.