ابر آذاري برآمد ، باد نوروزي وزيد                    وجه مي مي خواهم و مطرب ، كه مي گويد : رسيد

شاهدان در جلوه و من شرمسار كيسه ام             بار عشق و مفلسي صعب است مي بايد كشيد

قحط جود است ، آبروي خود نمي بايد فروخت        باده و گل از بهاي خرقه مي بايد خريد

گوئيا خواهد گشود از دولتم كاري كه دوش           من همي كردم دعا و صبح صادق مي دميد

با لبي و صد هزاران خنده آمد گل به باغ              از كريمي گوئيا در گوشه ای بوئي شنيد

دامني گر چاك شد در عالم رندي چه باك ؟           جامه اي در نيك نامي نيز مي بايد دريد

اين لطايف كز لب لعل تو من گفتم كه گفت؟           وين تطاول كز سر زلف تو من ديدم كه ديد؟

عدل سلطان گر نپرسد حال مظلومان عشق           گوشه گيران را از آسايش طمع بايد بريد

تير عاشق كش ندانم بر دل حافظ كه زد                اين قدر دانم كه از شعر ترش خون مي چكيد