بنده خدا مادربزرگم گلاب به روتون دچار اسهال و استفراغ شديدي شده بود كه نگو و نپرس با سابقه سكته مغزي هم كه داره اوضاش پاك بهم ريخته بود طوري كه وقتي ديدمش دور از جونش فكر كردم دارم به يه ميت نگاه مي كنم .

البته ناگفته نمونه كه مريضي جرقه انبار باروت بود. هرچي بلاست از صدقه سر اين شهر بي در و پيكر و بي رحم و بازي اين روزگار نامرد و كج مداره كه ...

بگذريم حرفم چيزه ديگه اي بود كه يهو درد دلم واشد و از مسير منحرم شدم.

وقتي بعد از يه روز كاري كه اولش با خستگي و بي حوصلگي و بي حالي كمي نامعلوم و خيلي معلوم الحال شروع و آخرش با شنيدن يه خبره خوش ، اي بفهمي نفهمي با شادي تموم شد. وقتي خونه عزيز رسيدم ديدم همگي بعد از خوردن يه نهار خوشمزه – وقتي نهار رو خوردم پي به اين راز بردم- تو خواب قيلوله غرقند مي خواستم آروم وارد اتاق بشم كه پسرخاله بلام كه همزمان با من رسيده بود خيالم رو راحت كرد و با چنان سر و صدايي وارد شد كه چرت همه پاره شد. چي ميشه كرد اينهم اينجوريه ديگه.

 همه بيدار شدن الا مادربزرگم كه چنان بي حال و بي رمق بود كه حتي تكون هم نخورد.

 بيچاره مادربزرگ مادرم!بنده خدا يهو از خواب پريد. يه جورايي دلم براش مي سوزه . حتي تصورش برام مشكله . يه زماني تو اوج باشي ، براي خودت كسي باشي ، خانوم خونه باشي و خانومي كني و حالا دو روز خونه اين پسر ، يه روز خونه اون دختر و...

نمي دونم چطور ميشه كه يهو همچين ميشه؟!!!

كاش مي شد مي فهميدم مقصر كيه؟! اصلا مقصري هست يا نه ؟!

ديروز به مامان گفتم اگه قراره عاقبت من هم مثل همين پيرزن بشه همون بهتر كه قيد بچه رو از همين حالا بزنم . اقلا اون موقع ديگه دلم نمي سوزه و ناراحت نيستم كه يه عمر زحمت كشيدم و با خون دل بچه بزرگ كردم حالا بايد چشمم به دست اين و اون باشه يا هي غصه اين رو داشته باشم كه كي راحييه خونه سالمندان مي شم.

ناز شصت حافظ كه خوب گفته:

مجو درستي عهد از جهان سست بنياد        كه اين عجوز عروس هزار داماد است